Jak wychować dziecko bez krzyku i bicia „Jeśli jesteś rodzicem, powinieneś zdawać sobie sprawę, że najważniejsze jest odpowiadanie na wyzwania dnia codziennego. Cokolwiek roisz i mówisz, każda Twoja reakcja, kształtuje przyszłość tego świata”.

Marion Wright Edelman

Spokojne, opanowane i skuteczne reagowanie na problemy w codziennym życiu rodzinnym jest z pewnością sporym wyzwaniem. Po ciężkim dniu w pracy jedyne o czym marzy zmęczony rodzic, bywa niekiedy chwila błogiego spokoju, cisza i odrobina relaksu. Nieuniknionym jednak często jest przenoszenie stresów ze sfery zawodowej do jakże pełnego burzliwych emocji życia rodzinnego. W chwilach refleksji niejednokrotnie dochodzimy do wniosku, że koniecznym jest oddzielanie tych sfer życia i zostawianie za drzwiami domu wszystkiego, co mogłoby zaburzyć chwile spędzone z najbliższymi. Nie jest to łatwym zadaniem, lecz kilka cennych wskazówek pomoże nam radzić sobie z własnymi emocjami i dostosowywać reakcje do potrzeb naszych dzieci.

Przede wszystkim należy sobie zdać sprawę, że dzieci, zwłaszcza w wieku przedszkolnym, bywają tak samo ciekawe świata, pełne pomysłów i temperamentu, jak uparte i przejawiające niezwykle silne emocje, których nie potrafią jeszcze dobrze nazwać i wyrazić. To rodzice są dla dzieci najlepszym źródłem wiedzy na temat tego, jak radzić sobie z emocjami i jak zachowywać przy tym szacunek dla drugiej osoby i samego siebie. Wychowanie pociech na dorosłych, którzy czują się odpowiedzialni za własne życie, a nie zdominowani przez targające nimi emocje, jest jednym z najważniejszych priorytetów dojrzałego wychowania.

Agresja, przemoc, krzyk są wyrazem bezradności rodziców i braku umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami. Trudno będzie nauczyć dzieci panowania nad złością, żalem czy gniewem, kiedy sami nie potrafimy sobie poradzić z tymi emocjami.

Kiedy dziecko jest agresywne w żadnym wypadku nie należy reagować agresywnie. Należy wytłumaczyć dlaczego takie zachowanie jest złe i wskazać inne sposoby wyrażenia takich emocji. Stwierdzenie „nie bij” może nie odnieść żadnego rezultatu. Za każdym razem reaguj na niewłaściwe zachowanie dziecka tłumacząc, dlaczego nie aprobujesz tego rodzaju zachowań oraz wskaż alternatywę: „To boli. Zamiast bić, możesz opuścić kolegów”. Chwal za każde dobre zachowanie: „Bardzo ładnie, ze podzieliłeś się z kolegą” i nie wracaj do złego zachowania w późniejszym czasie.

Zazdrość i towarzyszące jej niegrzeczne zachowanie jest spowodowane tym, że nasze dziecko pragnie całej naszej uwagi. Karanie dziecka w takiej sytuacji, może spowodować pogłębienie się poczucia alienacji naszej pociechy. Lepiej pomóc dziecku poradzić sobie z tym nieprzyjemnym uczuciem, mówiąc, iż rozumiemy co czuje i okazując mu empatię. Lepiej znaleźć dla dziecka interesujące zajęcia, w chwilach, w których rodzice chcieliby poświęcić trochę czasu dla siebie. W sytuacjach, w których to możliwe, warto pozwolić uczestniczyć w rozmaitych obowiązkach lub zajęciach związanych z młodszym rodzeństwem. W żadnym wypadku nie należy porównywać malucha z innymi dziećmi. Kiedy nasze maleństwo bardzo domaga się  uwagi, warto zastanowić się nad tym, ile poświęcamy czasu na zabawę, czytanie książek, wspólne zajęcia i czy zapewniamy je o naszej miłości i o tym, jakie jest dla nas ważne.

Kłamstwo jest najczęściej wykorzystywane przez nasze dzieci, kiedy chcą uniknąć kary. Warto poznać motywy, które powodują, ze nasze dziecko kłamie i dostosować do nich nasze reakcje. Kiedy powodem fantazji jest chęć uniknięcia kary za swoje zachowanie,można powiedzieć,  iż rozumiemy, dlaczego nasze dziecko nie chce się przyznać, ale dać odczuć, iż takim zachowaniem czujemy się jeszcze bardziej zawiedzeni. Zapewniajmy naszą pociechę, ze zawsze może nam o wszystkim powiedzieć i wspólnie będziemy mogli zaradzić powstałemu problemowi. Daj dziecku do zrozumienia, że dostrzegasz tego typu zachowania i wskaż, ze kłamstwo rani uczucia. Ucz je dostrzegać różnicę pomiędzy kłamaniem i mówieniem prawdy, gdyż niekiedy może ono nie rozróżniać własnej fantazji od rzeczywistości. Nie przykładaj swojemu dziecku łatki „kłamczucha” i nie karz za kłamstwo. Lepiej pomóc maluchowi zrozumieć odpowiedzialność za wszelkie kłamstwa. Na przykład kiedy pociecha okłamie nas mówiąc, że posprzątała pokój, gdy tymczasem zabawki na podłodze  nie zostały nawet tknięte, warto powiedzieć: „Przykro mi, że nie posprzątałeś pokoju, tak jak Cię prosiłam. Jest bardzo ważne abyś robił to, co wspólnie ustalimy. Teraz jest zatem czas na sprzątnięcie pokoju. Zostanę tu z Tobą, kiedy będziesz robił porządek.” I oczywiście podstawowa zasada - nie kłam.

Źródło: Patrycja Sterna